06 5535 5769 info@celestialcare.nl

Koffie…
Ik woon in een leuke, kleine nieuwbouwwijk waar veel jonge gezinnen wonen. Een fijne plek waar ik mijn draai al had vanaf het moment dat ik het huis betrok. Vaak sta ik met een mok koffie in mijn hand uit het keukenraam te staren, mijmerend over de dag die gaat komen. En dan zie ik haar, de jonge moeder van nummer 7 die met de wandelwagen naar buiten komt. Met haar baby in de kinderwagen maakt ze vrijwel dagelijks een mooi rondje door de wijk.

Aandacht
Leuk hoor. Gezond ook. Toch valt me iets op. Waar zij gaat, gaat haar iPhone mee. Ook als ze een wandeling met haar kindje maakt. Met één hand aan de duwstang van de wandelwagen en in haar andere hand de telefoon loopt ze aan mijn keukenraam voorbij. Haar aandacht is volledig bij de telefoon, haar duim schiet heen en weer alsof het een mechanisch verlengstuk is. Ze is vast druk aan het appen of Facebooken. Wat mij raakt is dat er totaal geen verbinding is met haar baby in de wandelwagen. Geen oogcontact, geen aandacht, geen gebrabbel tegen haar kind. Het ziet er bijna uit als een plichtmatig rondje lopen, zoals zo vaak met de hond.

“Leg je energie op de plaats waar het ertoe doet: bij elkaar.”

Connectie
Ze heeft dus letterlijk een scherm opgetrokken tussen haar en haar kind. Het kind dat moet leren van gezichtsuitdrukkingen, bewegingen en houdingen van ouders. Het kind kraait en ze zwaait wat met haar armpjes, maar het brengt geen connectie en zo staart ze tot mijn verdriet alleen maar in leegte. (Kleine) kinderen voelen energetisch alles haarfijn aan. Want als de energie is waar jij je aandacht hebt, dan is dat in dit geval niet bij het kind. Het kind is zoekende naar een spiegel in de vorm van de moeder. Hoe leeg moet dit voelen, als ik dat zelfs vanachter mijn koffie op een afstand kan waarnemen?

Impact
Werken we hier de afstandelijkheid al in de babyfase in de hand? Creëren we hiermee kinderen die later problemen krijgen met thema’s als bindings- en verlatingsangst? Je gaat het haast denken als je deze jonge moeder met haar dochtertje ziet. Ze doet het zeker niet expres of om haar kindje te straffen. Maar ze beseft niet dat het ontbreken van energie op de goede plaats en moment, juist een straf is. Hoeveel impact dat heeft op dat kleine mensje. Tijden veranderen, dat weet ik ook wel. Ik vind het ook fijn om mijn telefoon in de buurt te hebben als ik ‘m nodig heb. Maar het mag nooit ten koste gaan van interactie tussen mensen. Tussen een ouder en een kind. Tussen vrienden. Tussen partners. Leg je energie op de plaats waar het ertoe doet: bij elkaar.

Wanneer heb jij je telefoon voor het laatst een middagje stilgezet?

 

Hartegroet,
Hetty