06 5535 5769 info@celestialcare.nl

Het is zaterdagochtend en met een beker dampende koffie in mijn hand zit ik in de trein naar Amsterdam. Ik verheug me op dit weekend, op het weerzien met mijn dierbare vriendin Sanne, met wie ik een gezellig weekend in ’s lands hoofdstad ga doorbrengen.

Naast mij, aan de andere zijde van het gangpad, zitten vier vrouwen. Mid-dertigers die duidelijk een dagje uit voor de boeg hebben. Misschien gaan ze naar een beurs? Een theatervoorstelling? Of lekker shoppen in Amsterdam?

Gebabbel
De dames hebben het al goed naar hun zin. Het gebabbel is niet van de lucht, dus onwillekeurig hoor ik alles. Het kan niet anders, zo aanwezig zijn ze. Wat me direct opvalt: ze luisteren niet naar elkaar. En daarmee bedoel ik wérkelijk luisteren.

Het is een stortvloed van woorden waarmee de dames elkaar bijna lijken te willen aftroeven. Al adem happend zoeken ze naar het moment waarop de zin van de ander ten einde is, om dan meteen in te haken met: “O ja, IK… ”. Het lijkt haast of ze vechten om spreekrecht, zo buitelen hun woorden over elkaar heen.

Ik werp een blik opzij, op het geanimeerde groepje en lees hun lichaamstaal even duidelijk als de krant die op de stoel voor me ligt. Ogen die afdwalen, snel nog even op een iPhone kijken, gerommel in een tas om daaruit een kauwgumpje op te diepen, ze zijn met hun gedachten niet bij degene die aan het woord is.

Waarachtige aandacht
Men zegt vaak dat vrouwen meerdere dingen tegelijk kunnen doen, maar is dat echt zo? Je kunt toch echt je aandacht, je waarachtige aandacht, maar bij één ding tegelijk houden. En ja, we kunnen misschien dan wel snel schakelen, maar evident is dat er een andere energiestroom gaande is.

Ik ervaar dit ook weleens in (diepgaande) gesprekken die ik zelf heb. Want samen met vriendinnen aan de prosecco worden er zeker vragen gesteld. Maar ook wij vallen weleens in de valkuil om met groot enthousiasme het verhaal van de ander ‘over te nemen’. Terwijl juist het stellen van een tweede of derde vraag ter verdieping om wérkelijk te horen wat de ander voelt, ervaart en bezighoudt, zo verrijkend is. Ik weet dat de ander die met mij begaan is, zeker niet opzettelijk haar reactie met “ik” laat beginnen. En toch voel ik hierover soms een lichte teleurstelling. We willen allemaal zó graag ons verhaal doen. Juist in het samenzijn met anderen is het in vreugde luisteren, bemoedigen en ja, ook delen, zo verrijkend. Juist door goed te luisteren naar anderen voel je je kracht en energie toenemen. En kun je beiden groeien.

“The biggest communication problem is we do not listen to understand, we listen to reply”

Mijn lijf geeft altijd perfect aan of het evenwicht er is. Ik kan samen met goede vriendinnen stuiterend de energie voelen stromen, we inspireren elkaar, ik kan ze aanvoelen en er zijn voor de ander. Soms ook maakt het me moe, heel erg moe. Dan weet ik dat het niet klopt.

Natuurlijk zijn er periodes, momenten, situaties waarin je de ander meer steunt omdat die meer aandacht nodig heeft. Geef dat dan onvoorwaardelijk in Liefde. Claim toch ook je eigen ruimte en aandacht. Voelt het teveel uit balans, maak het in verbinding bespreekbaar. “Fijn dat je je zo kunt inleven door je eigen ervaring. Toch wil ik me eerst helemaal uitspreken; ik heb je nodig om me mezelf te laten voelen, ervaren, zodat de inzichten in mij naar boven kunnen komen”. Je vraagt dus duidelijk om ruimte voor bezinning en reflectie omdat er iets is dat je bezighoudt. Misschien niet gemakkelijk, maar de relatie zal zich hierdoor alleen maar verdiepen. Je vriend/vriendin zal het begrijpen als zo’n verzoek wordt geuit in een sfeer van liefde en respect.

Laat de volgende keer eens een stilte vallen als de laatste zin is uitgesproken door de ander. Juist in de stilte komen dan komen vaak de woorden waar het werkelijk om gaat, die nog niet uitgesproken zijn door haar of hem. Geef ruimte en aandacht aan elkaar. Want zoals inmiddels ook het bekende Zweedse bedrijf op gebied van wooninspiratie in zijn slogan gebruikt: “Aandacht maakt alles mooier”.

Het gekakel van de dames naast me is naar de achtergrond weggezakt terwijl ik mijmer over hoe mooi een vriendschap kan zijn als je elkaar de ruimte geeft om te “zijn”. En dat begint met luisteren, met een écht, open en oprecht hart luisteren. Ik drink mijn laatste slok koffie op en verheug me op het samenzijn met Sanne, wetend dat daar aandacht en ruimte in overvloed aanwezig zijn.

 

Hartegroet,
Hetty